ای زینب!
ای زینب!
ای زبان علی در کام!
ای زن!
ای که مردانگی،دررکاب تو،جوانمردی آموخت،زنان ملت ما-اینان که نام آتش عشق و درد بر جانشان می افکند-به تو محتاجند. بیش از همه وقت،
جهل از یک سو به اسارت و ذلتشان نشانده است،و غرب از سوی دیگر به اسارت پنهان و ذلت تازه شان می کشاند و از خویش و از تو بیگانه شان می سازد،
آنان را براستعمار کهنه و نو،بر بندگی سنت ها ی پوسیده و دعوت ها ی عفن،بر ملعبه سازان تعصب قدیم وتفنن جدید به نیروی فریاد هایی که بر سر یک شهر،-شهر قساوت و وحشت- می کوبیدی،و پایه ها ی یک قصر- قصر جنایت و قدرت را می لرزاندی،بر آشوب!
تا در خویش برآشوبند،و تا رو پود این پرده ها ی عنکبوت فریب را بدرند!
و تا-در برابر این طوفان بر باد دهنده ای که به وزیدن آغاز کرده است- استادن را بیاموزد، و این ماشین هولناک را –که از آن ها بازیچه ی جدیدی میسازد،برای استعمارجدید،برای اغفال جدید،برای پر کردن ایام فراغت، برای بلعیدن حریصانه ی آنچه سرمایه داری به بازار می آورد، برای لذت بخشیدن به هوس ها ی کثیف و بورژوازی، برای شور آفریدن به تالار ها و خلوت ها ی بی شور و بی روح اشرافیت جدید، و برای سرگرمی زندگی پوچ و بی هدف و سرد جامعه ی رفاه –در هم بشکنند،و خود را ازحرم ها ی اسارت قدیمو بازار ها ی بی حرمت جدید،
-به امانت تو- نجات بخشند!
ای زبان علی در کام !
ای رسالت حسین بر دوش!
ای که از کربلا می آیی،
و پیام شهیدان را،در میان هیاهوی همیشگی قداره بندان وجلادان،همچنان به گوش تاریه می رسانی،
زینب!
با ما سخن بگو .
مگو که بر شما چه گذشت!
مگو که در آن صحرای سرخ چه دیدی،
مگو که جنایت آن جا تا به کجا رسید،
مگو که خداوند،آن روز عزیزترین و پرشکوه ترین ارزش ها و عظمت هایی را که آفریده است،یک جا،در ساحل فرات، و بر روی ریگزار ها یتفتیده ی بیابان طف،چگونه به نمایش آورد،و بر فرشتگان عرضه کرد، تا بدانند که چرا می بایست بر آدم سجده می کردند...؟
آری زینب! مگو که در آنجا بر شما چه رفت، مگو که دشمنتان چه کردند،دوستانتان چه کردند...؟
آری ای پیامبر انقلاب حسین!
ما می دانیم،
ما همه را شنیده ایم،
تو پیام کربلا را،پیام شهیدان را به درستی گزارده ای،
تو شهید هستی که از خون خویش کلمه ساختی،
همچون برادرت که با قطره قطره ی خون خویش سخن می گفت- اما بگو،
ای خواهر!
بگو که ما چه کنیم؟
لحظه ای بنگر که ما چه میکشیم؟
دمی به ما گوش کن تا مصایب خویش را با تو باز گوییم،
با تو ای خواهر مهربان!
این تو هستی که باید بر ما بگریی،
ای رسول امین برادر،
که از کربلا می آیی و در طول تاریخ، بر همه ی نسل ها می گذری و پیام شهیدان را می رسانی،
ای که از باغ ها ی سرخ شهادت می آیی و بوی گلها ی نو شکفته ی آن دیار را،در پیرهن داری،
ای دختر علی،
ای خواهر،
ای که قافله سالار کاروان اسیرانی،
ما رانیز،در پی این قافله، با خود ببر!
و اما تو ای حسین!
با تو چه بگویم؟
«شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل»
و تو ای چراغ راه،
ای کشتی رهایی،ای خونی که از آن نقطه ی صحرا،جاودان می طپی،و می جوشی،و در بستر زمان جاری هستی،و بر همه ی نسل ها میگذری،و هرزمین حاصلخیزی را سیراب خون می کنی وهربذر شایسته را،در زیر خاک،می شکافی،و می شکوفایی،و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حیات و خرمی می نشانی،
ای آموزگار بزرگ شهادت!
برقی از آن نور را بر این شبستان سیاه ونومید ما بیفکن،
قطره ای از آن خون را در بستر خشسکیده و نی مرده ی ما جاری ساز،و تفی از آتش آن صحرای آتش خیز را به این زمستان سرد و فسردهی ما ببخش.
ای که مرگ سرخ را برگزیدی تا عاشقانت را از مرگ سیاه برهانی،
تا با هر قطره ی خونت،ملتی را حیات بخشی،و تاریخی را به طپش آری ،و کالبد مرده و فسرده ی عصری را گم کنی، و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق امید دهی!
ایمان ما،ملت ما،تاریخ فردای ما،کالبد زمان ما،
به تو و خون تو محتاج است.
به نقل از وبلاگ شریعتی
امروز روز هدایت نسل های آینده است...