اسلام رویکرد بسیار واضح درباره جنگ و استفاده از سلاح دارد. هر رزمنده مسلمان متعهد است که در هر حال فقط رزمنده متخاصم را مورد هدف قرار دهد. خداوند متعال در آیه ۱۹۰ سوره بقره جنگ و کشتار را مختص افراد نظامی دشمن قرار می دهد و رزمندگان اسلام را از تعدی و تجاوز و کشتن افرادی که نقشی در جنگ ندارند و به اصطلاح مقاتل نمی باشند بر حذر می دارد : «وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ» «در راه خدا با آن افرادى كه با شما قتال ميكنند پيكار نمائيد، ولى تجاوز ننمائيد. زيرا خدا اشخاص تجاوز كننده را دوست ندارد.» مفسرین اعم از سنی و شیعه ذیل این آیه شریفه بیان می کنند که «تنها با کفاری که با شما در مقام جنگ هستند مقاتله کنید.» و هرگز غیرنظامیان را مورد تهاجم قرار ندهید.

به گواهی تاریخ در عصر پیامبر (ص) چون تمامی مردان قبیله به خاطر عصبیتی که نسبت به قبیله خود داشتند در جنگ شرکت می کردند همه آنان رزمنده محسوب می شدند و غیر رزمندگان غالبا زنان، کودکان، سالخوردگان و بیمارانی بودند که توان جنگیدن را نداشتند. از این روی همین عده بارزترین مصداق غیرنظامیان در زمان پیامبر (ص)را تشکیل می دادند که بر اساس بیان اکثر مفسرین در ذیل آیه شریفه ۱۹۰ سوره بقره جزو استثنائات قتال در جنگ می باشند. که کشتن آنها جزو مصادیق « اعتداء» بشمار می آید. در تفسیر عاملی ذیل آیه ۱۹۰ سوره بقره روایتی نقل شده است که «يحيى بن عامر غسّانى گفت: به عمر عبد العزيز خليفه ى اموى نوشتم:

معنى اين آيه چيست؟ او در جواب نوشت: مقصود جلوگيرى از كشتن زن و بچه است و آنهائى كه به جنگ با مسلمين حاضر نمى شوند»

* سیره علوی هم که ادامه همان سیره و روش نبی مکرم اسلام می باشد ممنوعیت کشتن زنان و کودکان را مورد توجه و تاکید قرار داده است. امیر المومنین علی (ع) قبل از درگیری با دشمن و آغاز جنگ صفین توصیه هایی به لشکریان خود نمودند و آنان را از کشتن زنان برحذر داشتند : «اگر دشمنان به یاری خدا شکست خوردند و از میدان کارزار فرار کردند، مبادا که فراریان را بکشید و افتادگان را از میان ببرید و خستگان را نابود سازید. زنان را اگرچه به ناموستان فحش بدهند و به فرمانده شما هم ناسزا بگویند، میازارید.»

دین مبین اسلام از همان آغازین روزهای پیدایش، مبنای اصلی خود را بر هدایت، فلاح و رستگاری ابناء بشر بنیان نهاده است. و هر زمان هم که مجبور گشته بنا به اقتضائات خاص زمانی و مکانی دست به اسلحه ببرد نهایت همت و تلاش خود را بکار بسته تا با ایجاد کمترین خسارات مالی و جسمی به هدف خود نائل شود چرا که «جنگ در منطق اسلام هرگز به خاطر انتقام جويى يا جاه طلبى يا كشورگشايى يا بدست آوردن غنائم، و اشغال سرزمينهاى ديگران نيست. اسلام همه اينها را محكوم مى كند و مى گويد: سلاح بدست گرفتن و به جهاد پرداختن فقط بايد در راه خدا، و براى گسترش قوانين الهى و بسط توحيد و عدالت و دفاع از حق، و ريشه كن ساختن ظلم و فساد و تباهى باشد.

«وَ ما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُها وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيراً»

* از این روی خسارات غیرضرور و غیرمتناسب خصوصا نسبت به افراد انسانی با اهداف اسلامی سازگار نخواهد بود. «حتى در آن مورد كه اين جنگ پس از در معرض تجاوز قرار گرفتن امت صورت گرفته است، لازم است كه محدود در چارچوب از بين بردن نيروى نظامى دشمن بوده باشد، نه تجاوز و تعدى به جان و مال.»

«وَ قَاتِلُواْ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَ لَا تَعْتَدُواْ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِين »

نظام اسلامی حتی در برخورد با نظامیان دشمن نیز ابتدا راه هدایت و عدم کشتار آنها را در پیش گرفته است از این روی در مواجهه با قوای نظامی دشمن فرماندهان جنگی خود را ملزم کرده تا قبل از هرگونه درگیری و دست به شمشیر بردن ابتدا قوای دشمن را دعوت به نجات و هدایت و ترک مخاصمه کنند و در صورتی که آنها خواهان صلح باشند، این درخواست آنها را اجابت کنند. اميرمؤمنان (ع) می فرمایند: هنگامى كه رسول خدا (ص) مرا به يمن اعزام كرد، چنين فرمود: اى على! هيچ كس را نكش مگر اينكه نخست او را به اسلام دعوت كرده باشى؛ به خدا سوگند اگر خداوند مردى را به دست تو هدايت كند، براى تو بهتر است از هر چه خورشيد بر آن بتابد و تو صاحب اختيار آن باشی.

قالَ أَمِيرُ الْمُؤمِنينَ (ع) بَعَثَنِي رَسُولُ اللّهِ (ص) إلَى الَيمَنِ فَقَالَ يَا عَلِيُّ لَاتُقَاتِلَنَّ أَحَداً حَتَّى تَدْعُوَهُ إِلَى الْإِسْلَامَ وَ ايْمُ اللهِ لَأِنْ يَهْدِيَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ عَلى يَدَيْكَ رَجُلًا خَيْرٌ لَكَ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسَ وَ غَرَبَتْ وَ لَك وَلَاؤُهُ يَا عَلِي .

جهاد تا آنجا كه ممكن است بايد سود معنوى دوطرفه داشته باشد. وقتى دشمن در حال گمراهى كشته مى شود، اين جهاد فقط براى مجاهدان سود مى بخشد، اما اگر امكان آن باشد كه در سايه جهاد، دشمن زنده بماند و هدايت شود؛ البته بهتر خواهد بود.

در این رابطه اميرمؤمنان علی عليه السلام می فرمایند:

«وَ ذلِكَ احَبُّ الَىَّ مِنْ انْ اقْتُلَها عَلى ضَلالِها»

اين (هدايت گمراهان) براى من بهتر است از اينكه آنها را در حال گمراهى شان بكشم.

مکتبی که تاکید می کند: « هرگز غیرنظامیان (مخصوصا زنان و کودکان) نباید مورد تهاجم واقع شوند، زیرا آنها به مقاتله برنخواسته اند، بنابراین مصونیت دارند.» هیچگاه اجازه تولید و بکارگیری تسلیحات کشتار جمعی که مشخصه بارز آنها کشتار بدون کنترل و بی حد و حصر، و بدون تفکیک افراد نظامی و غیرنظامی از همدیگر می باشد را نخواهد داد.

بدون شک استفاده از این گونه تسلیحات با آموزه های مسلم اسلامی که اصل را بر هدایت و کرامت ذاتی بشریت بنیان نهاده است در تضاد آشکار می باشد. بنابراین یک نظام برخاسته از مکتب اسلام هیچ گاه به دنبال ساخت سلاحی که برای نابودی انسان ها به کار گرفته شود نبوده و نخواهد بود.