خاطرات کودی او از این شبهای عزیز به شکل مادری بود که همیشه در رثای امام حسین (ع) و بر تنهایی و سکوت علی(ع) گریسته بود.مادری که بعدها در یکی از شبهای احیا به پسر گفته بود:در این شب عزیز نمی خواهد نقاشی کنی!برو به مجلس روضه خانی تا صدای خدا در گوشهایت بهتر اثرکند.

و پسر گفته بود من امشب کاری می کنم که صدای خدا را بهتر بشنوم.

و سرارسر شب احیا نگه داشته بود. سراسر شب بر غربت مردی گریسته بود که در کوچه های کوفه می گشت و میان یتیمانو فقیران نان و خرما قسمت می کرد.

حاصل احیای آن شب تابلو"یتیم نوازی حضرت علی (ع)" است.تابلویی که رنگ و بوی کوچه های خاکی کوفه و نخل های غمگین و خون آلود

شهید محراب را دارد. تابلو٬به دور از تزئینات معمول نقاشی های ایرانی٬فقط مردی مقدس را نشان می دهد که دو کودک یتیم را در آغوش کشیده و به آنها پناه داده است.این تابلو در عین حال نشان از تنهایی مردی دارد که از نیرنگهای زمانه غمهای خود را در چاهی فریاد می زند!

یتیم نوازی حضرت علی(ع)